گروه نفت و انرژی؛ یکی از مشکلات اصلی گسترش انرژیهای تجدیدپذیر این است که تولید برق از خورشید و باد همیشه با زمان مصرف همخوان نیست. ممکن است در ساعاتی برق زیادی تولید شود، اما شبکه امکان استفاده فوری از تمام آن را نداشته باشد.
پژوهشگران پرتغالی پیشنهاد کردهاند که بخشی از این برق مازاد به جای هدررفتن، برای راهاندازی کمپرسورهای هوا استفاده شود. این کمپرسورها هوا را از طریق چاههایی به لایههای سنگ فشرده در عمق حدود ۵۰۰ تا ۲ هزار متر و حتی تا ۳ هزار متر منتقل میکنند. فضاهای خالی میان دانههای سنگ که معمولاً با آب شور و غیرقابل شرب پر شدهاند، محل ذخیره هوا میشوند. با ورود هوای فشرده، آب موجود در این فضاها جابهجا میشود و هوا در زیر زمین تحت فشار باقی میماند.
زمانی که شبکه به برق نیاز داشته باشد، هوای فشرده دوباره به سطح بازمیگردد. هوای در حال انبساط توربینها را به حرکت درمیآورد و در نهایت برق تولید میشود.
ظرفیت یک مخزن؛ معادل مصرف یک شهر
مطالعه مشترک دانشمندان دانشگاه NOVA لیسبون و مؤسسه Dom Luiz دانشگاه لیسبون نشان میدهد که ظرفیت این روش به ویژگیهای زمینشناسی، عمق مخزن و شرایط ترمودینامیکی بستگی دارد.
در مطلوبترین سناریوی بررسیشده، چگالی انرژی به ۱۵۶ کیلوواتساعت به ازای هر مترمکعب میرسد و ظرفیت ذخیرهسازی یک مخزن میتواند تا یک تراواتساعت (۱ TWh) افزایش یابد. البته پژوهشگران تأکید میکنند که یک تراواتساعت، سناریوی حداکثری و نظری است و الزاماً به این معنا نیست که هر مخزن واقعی چنین ظرفیتی خواهد داشت.
چرا پرتغال میتواند گزینه مناسبی باشد؟
پژوهشگران اکنون در حال بررسی مناطق مناسب پرتغال برای اجرای این فناوری هستند. یکی از مناطق مورد توجه، حوضه لوزیتانی است؛ منطقهای زمینشناختی که در امتداد نوار ساحلی میان لیسبون و آویرو قرار دارد و مجموعهای از سنگهای بالقوه مناسب برای ایجاد مخازن زیرزمینی را در خود جای داده است.
اهمیت این منطقه فقط به زمینشناسی آن محدود نمیشود. این بخش از پرتغال از مناطق صنعتی کشور نیز محسوب میشود و همزمان از ظرفیت قابل توجهی برای تولید برق از باد، خورشید و آب برخوردار است.
چین جلوتر از اروپا حرکت میکند
پرتغال تنها کشوری نیست که به ذخیره هوای فشرده توجه کرده است. چین از جمله کشورهای اصلی سرمایهگذار در این فناوری است و چندین پروژه در این کشور در حال اجرا یا توسعه قرار دارند. در اروپا نیز آلمان پروژههایی در این حوزه دارد، هرچند توسعه آنها به دلیل پیچیدگی مطالعات، مهندسی و زمان طولانی مورد نیاز برای راهاندازی، هنوز محدود است.
مزیت مهم این فناوری در مقایسه با باتریهای لیتیومیونی، مقیاس و مدت ذخیرهسازی است. باتریها همچنان گزینه اصلی برای بسیاری از کاربردهای شبکه هستند، اما ذخیره هوای فشرده در سازندهای زیرزمینی میتواند برای دورههای طولانیتر و حجم بسیار بزرگتر انرژی مورد استفاده قرار گیرد.
این خبر در وبسایت «اقتصاد آنلاین» منتشر شده و توسط سامانه خبر۳۶۰ گردآوری شده است.
پس از پایان زمان، به صفحه اصلی خبر منتقل خواهید شد.
دیدگاه کاربران